Corrie

In 2006 zat ik op mijn werk midden in een grote reorganisatie, het zag er naar uit dat ik begin 2007 mijn baan zou gaan verliezen. Als ik mijn baan zou verliezen zou ik van mijn werkgever een geldbedrag krijgen wat ik mocht besteden aan opleiding. En wat ga je dan doen, dan ga je nadenken over je toekomst. Hoe wil ik verder met mijn leven? Wat is echt belangrijk voor mij? Wat zou ik nog willen? Een bewustwordingsproces waar ik mee aan de slag ging.

Eén van de dingen die ik wilde was me meer bewust worden van mijzelf en bewuster om gaan met de mensen om mij heen. Wat voel ik? Wie ben ik? Wat kan ik geven? Wat kan ik ontvangen? Een heleboel vragen waar ik mee aan de slag ging. Ik kwam tot de ontdekking dat ik graag de opleiding Integrale Holistische Massage wilde gaan doen. In die opleidingen komen al die belangrijke dingen die ik wilde weten aan bod. Ik zou mogen geven, ik zou mogen ontvangen en vooral leren wat dat met mij allemaal zou gaan doen. De opleiding zou starten in maart 2007, dus dat kwam goed uit.

Echter in februari 2007 kreeg ik te horen dat ik bij mijn werkgever mocht blijven. Ik kreeg de leiding over de nieuwe afdeling die er zou gaan komen en ik mocht in april daar mee aan de slag. Dat was even schakelen want ik had me er helemaal op ingesteld dat ik weg zou gaan en met de opleiding zou starten.
Iets in mij zei ‘Corrie, gooi je plan niet om, maar start met die opleiding, ondanks dat je mag blijven werken’ en dat heb ik gedaan. Ik ben vol goede moed begonnen aan mijn nieuwe job, maar ben in maart 2007 ook vol enthousiasme begonnen aan de opleiding Integrale Holistische Massage en ik hoop dit jaar af te studeren.

De opleiding heeft me tot nu toe veel gebracht, vooral het ontdekken van mijzelf, het is een proces waar ik midden in zit. Een proces van ontdekken wie ik ben, waarom ik dingen doe, wat dingen met mij doen en heel belangrijk: wat voel ik en wat sta ik toe om te voelen en waarom sta ik het niet toe. En wat kan ik andere mensen allemaal geven en waar liggen mijn grenzen. Geen gemakkelijk weg, maar wel een geweldige weg. Op de opleiding leerde ik Silvia kennen, zij vertelde mij over haar reis en haar werk bij Serendipity. Ik vertelde haar dat ik getrouwd ben met een Spanjaard en daar ook gewoond heb en mijn verbintenis met dat land. Was het toeval? ‘Serendipity zoekt reisleidsters’, zei Silvia, ‘is dat iets voor jou?’Zij heeft mij in contact gebracht met Arthur. Na een eerste telefonische kennismaking met Arthur volgde er snel een afspraak en het voelde meteen goed. Nee, het is geen toeval, het is een weg die ik ben ingeslagen en waar nog veel zal gaan gebeuren.

Ik ben ontzettend trots dat ik mensen mag begeleiden op hun innerlijke ontdekkingsreis en dat ik hun mag laten delen in mijn liefde voor Spanje.

Ik hoop jullie snel te mogen ontmoeten.

Warme groet,
Corrie